- Kerndepartement
- Uitvoeringsorganisatie
- Inspectie
- Zorginstelling
- Onderwijsinstelling
- Culturele instelling
- Gemeente
- Provincie en waterschap
- Europa in Nederland
19/11/2007, Leo Smits
Hoe komt het nou dat toepassing van ICT in de publieke sector toch vaak gedoe geeft. Leveranciers beloven altijd dat het allemaal makkelijker wordt en achteraf roept de Tweede Kamer: “hoe heeft dit nou kunnen gebeuren” als er weer eens een project uit de hand gelopen schijnt te zijn.
Een heel belangrijk punt is dat problemen vaak simpel op te lossen lijken terwijl in de praktijk dat toch nog geweldig complex is. En dan zijn er drie soorten complexiteit. Ten eerste de politieke, verder de organisatorische en ten slotte de ICT complexiteit. In de politieke arena komen per definitie compromissen tot stand. Zo kan je politiek wel zeggen dat in een Elektronisch Kind dossier zowel zorg- als onderwijs- als justitiele informatie moet zitten, maar als dat op uitwerking aan komt is dat gewoon uitermate complex.
De meeste projecten waar over gemopperd wordt zijn projecten waar veel partijen bij betrokken zijn. Bij de loon aangifte keten zijn dat bijvoorbeeld de ondernemingen, de Belastingdienst, de UWV en 15 gebruikers van die informatie zoals het CBS, de gemeenten, pensioenfondsen en ga zo maar door. Organisatorisch deksels complex.
En dan komt de ICT zelf. Als het stand alone gebeurt val het allemaal wel mee. Maar als er veel gecommuniceerd moet worden en het wordt massaal, dan spelen standaarden en architectuur en infrastructuur en versies en ICT-organisatie mee in de complexiteit.
Als nou die complexiteit het enige zou zijn, dan viel het allemaal wel mee. Maar dat is niet zo. Er zijn nog een paar dingen die een rol spelen. Daarover in een volgend Blog.
En dan hebben we het ook gelijk over de vraag of er eigenlijk wel zo veel mis gaat. Politici roepen dat wel, maar is dat ook zo als je eens even wat beter naar de dingen kijkt.
