Door nu de deur dicht te doen, vervreemdt de overheid als werkgever zich van de jeugd die we hard nodig hebben om over 10 jaar beleid te maken en dat uit te voeren.
Jaren geleden heeft de overheid ‘vbtb’ ingevoerd: van beleidsbegroting tot beleidsverantwoording. Volgens dit principe moet de focus liggen op dat wat is bereikt en pas daarna op wat het heeft gekost. Binnen dit adagium vind ik een roep om bezuiniging niet correct. Het streven naar bezuinigingen is niet erg, maar een bezuiniging is geen doel, het is niet eens een middel, het is een gevolg!
Het doel moet zijn het zo efficiënt mogelijk uitvoeren van de overheidstaken. Het middel is het aanpassen van processen en het herbeleggen van taken. Het gevolg is dan dat het met minder mensen kan. En dat komt mooi uit, want in de toekomst zijn er minder mensen.
De politiek gaat over welke taken de overheid moet uitvoeren. Het streven naar efficiency is een rol van het ambtelijk apparaat. Ik heb daarbij een tip voor de politiek: “Betrek de jeugd bij de plannen. De jeugd heeft de toekomst; laat haar dan een rol spelen bij het vormen van die toekomst!”
Jonge mensen zijn inventief en creatief. Het parlement zou een spiegel voor zichzelf kunnen creëren. Zo’n spiegel hoeft niet te bestaan uit 150 jongelieden die in een kamer zitten. Door virtuele groepen te (laten) formeren voor bepaalde thema’s kan een veel grotere populatie worden bereikt. Via social media kunnen jongeren elkaar vinden en gezamenlijk meningen vormen en beslissingen nemen.
Maar nu vul ik alles al in voor de jeugd: dat kunnen ze best zelf!
Deze blog is verschenen op de website van HRoverheid, 16 juni 2011.
