Het is vrijdagmiddag vier uur en zo’n 10 minuten geleden is het document, dat de afgelopen drie a vier weken mijn leven heeft beheerst, verstuurd. Een programmaplan waarbij de verschillende ministeries elkaars best practices op het gebied van ECM kunnen overnemen teneinde de omslag naar digitaal werken eerder te laten plaatsvinden. Een duidelijk voorbeeld van een programma dat er gewoon moet komen; bezuinigingen of niet.
Raar woord eigenlijk deadline. Bij wikipedia lees ik “Het woord deadline komt uit het Engels, en betekent "bewegingloze lijn": de onwrikbaarheid van de tijdslimiet wordt daarmee benadrukt.” Kortom eigenlijk is deadline een lelijk woord. Het zou mij niet verbazen als de Vlamingen daar een prachtig woord voor hebben dat het onwrikbare prachtig benadrukt.
De deadline is gehaald. Geen tijd meer voor laatste correcties, toevoegingen. Dit is HET. HET kan beter maar HET was het hoogst haalbare gezien de krappe periode en de complexe programma omgeving. Met een geweldig team zes personen is er intensief samengewerkt: Nachtelijke email sessies, weekends werden ingedeeld met ploegendienst schema’s “van 10 tot 4 mag jij met de familie”, van 4 tot 11 uur ’s avonds ga jij dan verder aan dat en dat hoofdstuk.
Nu de deadline gehaald is, blijkt het buiten opeens lente te zijn. Ik loop naar een terrasje, kijk onderweg bij de boekenwinkel in de etalage en tref daar voornamelijk geluksboeken aan met titels als “Vier je leven”. Het gewone leven is de laatste drie weken blijkbaar gewoon doorgegaan. Of er veel vooruitgang is geboekt betwijfel je bij het zien van een degelijke etalage. Op het terras -die zon blijft maar schijnen- slaat bij mij het grote onbehagen toe.
Ik heb namelijk een grote hekel aan deadlines. Of preciezer gezegd: Ik heb een grote hekel aan het passeren van de deadline en elke keer “trap ik er weer in”. Het naderen van de fatale datum doet mij altijd fantaseren over welke films ik daarna rustig kan gaan bekijken, naar welke restaurants ik mijn vrouw zal meenemen, het artikel waar ik in alle rust aan zal gaan werken etc.. Terwijl ik juist enorm geniet van het met een goed team onder druk werken.
Niet vervuld verlangen is een goed ding. Als het proces is afgelopen, komt het gat en slaat de verveling toe. Boedha had dat 500 jaar v.C al door, maar ik (en vele collega’s met mij) blijf hardleers en ik ben dus weer op weg naar een volgende, heerlijk-onwrikbare deadline.
