Een meerderheid van de Eerste Kamer is tegen een landelijke uitwisseling van zorggegevens via een beschikbaar en beveiligde infrastructuur. In plaats daarvan heeft men voorkeur voor het gebruik van regionale netwerken met een veelal aantoonbare gebrekkige beveiliging. Daarbij gaat de EK voorbij aan de oplossing die de landelijke infrastructuur biedt om zorgconsumenten zelf te laten bepalen of ze regionaal, landelijke of helemaal geen zorggegevens uitgewisseld willen hebben. De EK wil liever investeren in het aan elkaar knopen van verouderde regionale netwerken waar zelfs de eigen leveranciers wel van af willen. Terwijl het goedkoper is regionale schotten te zetten in de al aanwezige infrastructuur en deze eindelijk te gaan benutten, dan de huidige regionale netwerken eerst op een acceptabel kwaliteitsniveau te brengen en aan elkaar te knopen. In de tussentijd is de zorgconsument die landelijke uitwisseling van de eigen zorggegevens toe wil staan, afhankelijk van de willekeur van de lokale zorgverleners.
Voor wie spreekt de EK? Beseft de EK wel dat er ook zorgconsumenten zijn die niet alleen geen bezwaar hebben, maar er juist allang van uit gaan dat hun zorggegevens elders in het land beschikbaar zijn voor zorgverleners wanneer dat nodig is? Zeker de jongere generatie die los gaat op de sociale media begrijpt helemaal niets van deze discussie: als het niet uitwisselen van gegevens in extreme gevallen de dood of lichamelijk letsel tot gevolg kan hebben, is een mogelijke (en strafbare) inbreuk op de privacy toch zeker minder ernstig? Natuurlijk, met landelijke gegevensuitwisseling zal best wel eens iets mis gaan en inbreuken door onbevoegden op de gegevens zullen ongetwijfeld gepleegd gaan worden. Een maatschappij waar geen toevallige of opzettelijke fouten worden gemaakt, bestaat nu eenmaal niet. Maar in de landelijke infrastructuur worden eventuele inbreuken wel onmiddellijk gesignaleerd, desgewenst ook naar de zorgconsument zelf. Zo nodig kunnen door justitie of de tuchtraad repressieve maatregelen genomen worden tegen de zorgverlener of verzekeraar die ongeoorloofd kennis neemt van andermans gegevens. Maar in de huidige papieren situatie en bij de regionale netwerken wordt ook inbreuk gepleegd en misschien wel vaker ook. Want die wordt niet gesignaleerd en daar krijg ik als zorgconsument helemaal geen inzicht in.
Het zelf meeslepen van een papieren dossier zoals eens door een lid van de EK als alternatief is gesuggereerd, is niet alleen volstrekt ouderwets maar met de huidige doktershandschriften nog foutgevoelig ook en minstens zo kwetsbaar voor het in verkeerde handen komen. Ook een digitale informatiedrager heeft risico’s van verlies, beschadiging en moedwillige inbreuk. En welke garantie heeft een zorgverlener dat de gegevens die daarop gezet zijn inderdaad afkomstig zijn van een betrouwbare zorgverlener in functie en ook betrekking hebben op de zorgconsument die met de informatiedrager aankomt? Ook in dat geval heb je nog altijd wezenlijke elementen van de huidige infrastructuur nodig zoals unieke identificatie van zorgconsumenten, zorgverleners en verzekeraars plus aanvullende beveiligingsmaatregelen voor de bescherming van de toegang tot de gegevens op de informatiedrager door een willekeurige persoon.
Kortom, EK, wees niet technofoob en laat u niet leiden door de boze stemmen van die leden van de beroepsgroep (zeker niet allen) die zich bedreigd voelen door de transparantie in de kwaliteit van de zorgverlening die landelijke uitwisseling van gegevens mogelijk maakt. Gun de zorgconsumenten van Nederland het recht op zelfbeschikking ten aanzien van welke uitwisseling zij op een need-to-know en just-in-time basis mogelijk willen maken voor de eigen zorggegevens. niet, regionaal of landelijk.
Reacties
Johan G. Beun, 6 april 2011 19:11
Het is jammer dat anno 2011 kreten als "let op de privacy" door de eerste kamer als enige waarheid worden gezien, alsof het laten slingeren van papieren dossiers wel veilig is in deze????Waarschijnlijk nooit in een ziekenhuis geweest denk ik dan.
Ondertussen gaan deze leden van de EK voorbij aan het gegeven dat met hun huidige stemgedrag de mensen met chronische ziekten nog steeds grote risico's loopt op verkeerde interacties en onjuist medicijn gebruik en dat het denken dat de regio's het gaan oplossen aangeeft dat het lerend vermogen van de mens slechts een beperkt vermogen heeft, immers N regio's zullen zo straks op N verschillende wijzen dit probleem gaan oplossen en ondertussen is er geen semantische interoperabiliteit tussen machine meer mogelijk.
Eerste kamer, een gemiste kans.! Erg jammer. Johan G. BEUN
